octo

Als je een junior bent aan UX/UI Design-kant, dan raad ik je echt niet aan om bij Octo te komen. Mij is een opleidingstraject verkocht, met een soort opstap- of groeiplan om je vaardigheden bij te spijkeren. Toch kreeg ik geen toegang tot die trainingen—ook niet toen deelnemers er niet eens naartoe kwamen. Ze verkiezen het om geld letterlijk door de ramen te gooien met opleidingen die ze niet aanbieden aan mensen die ze echt nodig hebben om beter te worden, puur omdat ze nog in hun proeftijd zitten. Ik ben voor zes maanden in een project in “shadow”-modus gezet binnen een opdracht van de publieke sector. (Met andere woorden: je wordt aan de klant aangeboden als een soort gratis plantje.) Tijdens mijn tijd daar is er geen enkele keer een waarschuwing afgegeven. Ik kreeg wel een lijst met doelen die ik moest halen, maar ondertussen maakte men ook duidelijk dat mijn aanwezigheid in die opdracht “meer dan aanbevolen” was. En als je vraagt hoe je aan een nieuwe opdracht moet komen, wordt er zo iets gezegd als: “Je moet gewoon in het pipe zitten, weet je…” Kortom: we hebben mijn proeftijd beëindigd omdat ik niet op het niveau zou zitten dat van mij werd verwacht. Octo doet daar zes maanden over, terwijl het in het begin totaal geen probleem was. De realiteit is dat het eigenlijk onwettig is om je proeftijd te beëindigen om economische redenen. Dus zolang ze de last bij een junior consultant kunnen neerleggen, doen ze dat liever dan de business-kant van P&D onder ogen te zien. En dan de kers op de taart: vorige week miste ik een professionele kans. De recruiter had blijkbaar enorm veel plezier om een “professioneel” beeld van mij te schetsen—met name met alleen maar negatieve punten—omdat hij/zij via een vriendin/vriendin connecties had met een ex-collega waarmee ik nooit rechtstreeks heb samengewerkt. Dat is dus die beruchte “welwillendheid” van Octo: je probeert je eruit te redden en toch krijg je weer met je hoofd in de modder gegooid, terwijl je gewoon wilt doorpakken en weer vooruit wilt.