Deze plek is fantastisch—als het dezelfde is waar ik in Armentières een tijdlang ben geweest, wat ook gewoon een mooi dorp was. Het voelde een beetje als een toevluchtsoord voor mensen: grote tuinen, een eigen cantina, een bibliotheek en heel veel activiteiten. Ze waren niet alleen bezig met de behandeling van drugs, maar vooral met rust in je hoofd. Op een manier leek het alsof je terug in de tijd ging, door de opzet, de tuinen en alles wat zo oud en authentiek was. Het was gewoon het beste psychiatrische ziekenhuis waar ik ooit ben geweest, ook al was het regime streng. Andere patiënten waren ontzettend vriendelijk, aardig en beleefd. Elke afdeling had z’n eigen tuin. Het personeel was (door gebrek aan mensen en geld) niet altijd aanwezig, maar juist daardoor voelde het heel betrokken: steunend, toegewijd en betrokken, al hadden ze natuurlijk zelden tijd. Tijdens mijn opname heb ik daar heel veel fijne mensen ontmoet, en de toenmalige hoofdarts heeft ook een interventie voor mij gedaan tegen de Noorse staat. Ik zou zeggen: het is een veilige plek.
